28 Şubat

Kıvırcık saçlı gördüm bugün bir tane...Onu görünce de anladım ki ben haklıymışım...Bir insanı gerçekten ne kdr iyi derecede tanıyabiliyormuşum demekki...İnsan birazcık umursadığı biri bile olsa önceden,en azından yüzüne bakar,slm verir...Ama insan mı kaldı??

Gelelim yine boş geçen zamanlara,gerçi artık düzelme var sanırım..Umursamıyorum ya kimseyi...Msn denen şu meretin o kdr aldığı zamanımı artık veresim yok geri..

Unutmadan Albert Camus'un bir kitabını okumam lazım tez vakitte..Yabancı olabilir sanırım..Artık ne kdr zaman kalırsa...Halbuki o kdr da çok ki :)

27 Şubat...

Artık kimseye herhangi bir iyilik etmeyeceğim,kimse benden bişey beklemesin...

Bir arkadaş çevresinde bunu söylediğimde hep ''Büyük konuşma'' diyorlar...Aslında düşünülmesi gereken bir konu daha var..O da arkadaş kavramı...Kaldı mı ki,herkes menfaati uğruna sokuluyor bir başkasına...O gerizekalı herifi ne kdr kollasan da,hadi o kdr demeyelim..işte arkadaş,dost yerine koyup sevsen de,o mal herifin aslında sadece işi düşünce snn yanında olduğunu görüyorsun.

Birisine,bir işin doğrusunu anlatınca...bu her konu için geçerli hayatta,eğer kendisinin de o tip hataları varsa,senin yanlışlarını bulmaya çalışıyor,başlıyor bir çabaya senin yüzüne vurmak için hatanı arıyor..Bulduğu zmn da..sen o kdr başkasına diyorsun,ya kendine baksana diyor..

Bakıyorum Allah'ın cezası sülük herif bakıyorum...Sizin gibilerle geçirdiğim her sn için kendimi de suçluyorum aslında..Ama maalesef ki yıllar geçtikçe insanın üstüne sorumluluklar bindiği için sana hakettiğin yanıtı vermiyorum..Gün gelir elbet başka birşeyden çekersin cezasını...

Artık yalan gülümsemeler atıyorum çevreme..Yalnız değer verdiğim birkaç kişi kaldı..Umarım onlar da zamanla diğerlerinin yarattığı hayal kırıklığını tekrarlatmazlar bana...

24 Şubat

Yine güneşli bir gün,yine sanırım boş geçecek...Ve yine başladı zoraki cvplara...Gerçi umursayan da yok ya..

Aslında ne kadar şanslıyız,bizim için kar kış demeden savaşanlar varken biz burda yatıyoruz sıcak evimizde,güzel bir restoranda yemek yerken evine 2-3 ekmek götürmekte bile zorlanan birisi camdan içeri sana bakınca utanıyor insan...

İzmit yine canımı sıkmaya başladı anlaşılan...Hem yapısıyla,hem üzerinde yaşayanlarıyla...

22 Şubat

Bugün belki de ilk defa karşılaştığım tüm şanssızlıklara inat,ufacık da olsa bir şans damlacığı mı desem,taneciğimi desem,zerreciği mi desem artık anlaşılmıştır heralde ne demek istediğim :) beni buldu diyelim...Haydan gelen huya gider hesabı'nın tutmaması umuduyla devam ediyorum o ufaCık şansı zorlamaya...

Artık (umarım son) en ağır sorumluluklar yavaş yavaş gelmeye başladı...Bir an önce bu tatil havasından çıkıp,yapmam gerekenlere dönmem gerek!!!Hadi bakalım...

Kucağa oturmak....

Bi gözünüzü açıp bakın ne kadar çok insan yapıyor bunu..İlla akla gelen ilk manayı söylemiyorum tabi...Menfaat için,çıkar için,para için,koltuk için vb vb saymakla bitmiyor ki...Hadi bu kadarı insanın kişisel tercihi diyelim,yapısı öyle ama bir de yaptığı o işi de savunması yok mu...

Açın gazeteleri bir bakın artık,herhangi bir köşe yazısını veya bir haberi güvenerek okuyabiliyorsunuz artık?Bugün o hakaret edercesine karaladığı insanları,yarın göklere çıkartan zihniyetle nereye varabiliriz ki zaten?

Yüzünüze gülerken aklından binbir çakallık düşünen insanların sinsi gülüşlerine karşı tek savunmanız kendi özgür iradeniz olacaktır..Tabii artık kaldıysa..

Not:Ben mi :),kaybedeli çok oldu kendimi...Artık kendimi kandırıyorum sadece.

20 Şubat

Biraz önce yazdığım o kadar şey kayboldu...Sevinsem mi üzülsem mi acaba...Anlatacak o kadar şey var ki nereden başlasam..27 saat yolculuktan mı,yoldaki komikliklerden mi,yolda gördüğüm o manzaralardan mı...

Geldik gene vefasız melekler şehrine...Bir umudum vardı önceki yazıda o da kayboldu gibi şimdi..Üstüne en güvendiğin kişinin de sana kazık atarcasına iş yaptığını görünce insan kötü oluyor açıkçası...

Bir de o var...Ne yaptığını anlayamadığım insan..Belki canımı yakmış olabilir çok ama nedense bir son koyamıyorum ,hata bende ama ne yapayım çık git de diyemiyorum..Başkası olsa yoktu şimdi...Öyle bir gizemi var ki kendi de farkında değil yada bende bi sorun var...2.seçenek ağırlıkta ama :)

16 Şubat..

Beklenen cevap geldi,bir umut oldu açıkçası fakat bugüne kadar henüz herhangi bir sonuç elde edemediğim bir sürece tekrar girmiş olacağım ama istemek başarmanın yarısıdır diye kandırmadılar mı bizi bikere :)

İşte yazacak çok bişey de bulamıyorum,herkes yine kendi derdinde..Beni bi ben anlıyor yine anlayacağın.

15 şubat...

Başlıyorum sonunda..Umarım canım sıkılmadan yazmaya çalışırım vakit buldukça...Bu akşam moraller bozuldu aniden,ama bu tür durumlara alışık olduğumdan,ve bilhassa da yumurta göte dayanmadan bir işi bitiremeyeceğimden dolayı napalım kısmet diyorum,en azından önümde başka bir şans var...tek ders...

Kendi açımdan pek önemsemem de,bizimkiler üzülecekler çok ondan içim kahrolduğu için bişey demiyorum henüz onlara,artık okuldan sonra bakarım hoca ne diyecek de,kağıtlar ne gösterecek...

Pek iç açıcı bir başlangıç olmasa da,en azından ileri bir zamanda dönüp,şimdilerde neler yaptığımı bilmek isterim...Neyse kalın sağlıcakla :)